Galego 
Español 
English (UK) 
Finchale Camino Inglés
A orixe do Camiño Inglés localízase no condado de Durham, no nordeste de Inglaterra, moi preto de Escocia. Unha ruta que dende hai uns anos foi recuperada e promovida pola asociación Friends of Finchale Camino (co apoio da Deputación da Coruña e a Asociación de Concellos do Camiño Inglés). Dende a fermosa abadía de Finchale, St Godric no século XII comezou unha das primeiras peregrinacións de Inglaterra a Santiago das que se ten constancia histórica. Dende Finchale o Camiño Inglés está sinalizado con frechas amarelas ata a igrexa de Escomb, pasando pola cidade histórica de Durham e a súa catedral, declarada Patrimonio da Humanidade, onde se pode selar a credencial, e por lugares como Bishop Auckland. É unha magnífica ruta de 34 km que se estende cada ano cara aos portos do sur do país.
Ademais, os Northern Saints Trails, seis rutas baseadas en antigos camiños de peregrinación, comparten tramos co Camiño Inglés. The Way of Learning únese ao ‘The English Way’ na abadía de Finchale ata Durham e The Way of Life une Gainford e Durham, compartindo todo este traxecto co Camiño Inglés no Reino Unido.
1. Finchale - Durham
O Camiño Inglés comeza na abadía de Finchale, alí coñecida como simple priorado. A excelente sinalización permite pasar a primeira etapa sen ningún problema, rematando na catedral de Durham. Finchale foi fundada por Saint Godric. El tamén peregrinou a Santiago, Xerusalén e Roma. Hoxe en día aínda hai enormes e impoñentes ruínas, cuxa visita é posible pagando unha entrada como sempre ocorre en lugares similares de Inglaterra. Require polo menos unha hora de tempo, descansando no café que abre as súas portas alí mesmo. O máis difícil é o primeiro quilómetro, cando subimos un outeiro. Bordéase isto e unha granxa para entrar logo nun bosque moi acolledor. Os sinais evitan confundirse con outros camiños e chegamos á parte baixa, coa catedral e o castelo de Durham ao fondo. Así, o peregrino deixa á súa dereita os xardíns de Crook Hall cando ten media ducia de quilómetros nas pernas e entra no centro urbano. Só queda cruzar o río e ascender á catedral.
2. Durham - Bishop Auckland
Todas as etapas están sinalizadas por The Friends of Finchale Camino. A segunda etapa vai dende a catedral de Durham -Patrimonio da Humanidade- ata a cidade de Bishop Auckland, onde ademais do Museo da Minería destaca a magnífica Spanish Gallery, cunha impresionante colección de pintura española de todas as épocas. O itinerario cínguese ao curso dunha ruta histórica que dende a Idade Media percorreron os peregrinos, moitos dos cales se dirixían a Compostela. Esta etapa é rural, cruzando grandes áreas de natureza e con moi poucos núcleos de poboación. Os principais son Tudhoe e Byers Green. O primeiro presume do seu enorme green ou zona comunal aberta, e no segundo respírase unha atmosfera mineira. Ao longo do itinerario (ademais de en Bishop Auckland) hai tres establecementos -un pub e dous hoteis- onde se pode cargar as pilas.
3. Bishop Auckland-Gainford
Típica etapa de sube e baixa polos vellos outeiros ingleses, e sempre con pendentes moi suaves. Á media hora de saída aparece ante os ollos un dos templos máis coñecidos de todo o norte británico: a igrexa saxoa de Escomb; un dos seus perpiaños,
procedente dun campamento romano escavado, fai referencia a unha lexión chegada de Hispania. Tras o primeiro descenso crúzase West Auckland, onde sorprende un monumento ao fútbol, e é que o equipo local gañou a primeira copa do mundo. O final
da etapa é unha prolongada baixada para entrar na localidade de Gainford, onde apareceron obxectos viquingos. O remate faise na moi antiga e acolledora igrexa de St. Mary, na ribeira do río Tees, o cal forma a fronteira co condado de York.
4. Gainford-Richmond
Se a etapa anterior carecía de dificultades, esta menos. Os tres primeiros quilómetros van pegados ao río Tees, para rematar nunha localidade famosa pola súa ponte histórica e pola súa parada de postas que segue acollendo a viaxeiros: Piercebridge. Percorrido eminentemente rural con parada obrigada ante a illada e soberbia igrexa de St. John -magnífico cemiterio circular de innegables influenzas célticas-, despois de deixar ás costas a aldeíña de Forcett e as súas murallas prehistóricas que chegaron a ter seis quilómetros de lonxitude. En Melsonby abre as súas portas a primeira igrexa do Camiño Inglés posta baixo a advocación de Santiago. Antes de chegar a Richmond, unha cidade ben grande, pásase por outra viliña entrañable, Gilling West, no fondo dun val.
5. Richmond-Leyburn
Richmond é unha cidade grande, e polo tanto con todo tipo de servizos, que medrou dende as abas dun outeiro que acolle a un gran castelo. O peregrino cruza o ancho e turbulento río Swale para acometer o único ascenso da xornada digno de tal nome. Iso é, curto pero con pendente. Vai ir logo por unha bisbarra alta para cometer unha suave
baixada que lle leva á primeira localidade do día, pequeniña e pintoresca, Marske, cando pasou polo menos dúas horas camiñando. Por diante, varios quilómetros caracterizados polos bosques -magnífico o Gillfield, que se bordea durante media hora- e xiro ao Leste para arribar a Leyburn, cunha praza central que concentra toda a vida local sempre con actividade, unha interesante igrexa, uns cafés de decoración moi personalizada e concorridos, e pequeno comercio arredor, algún con artesanía local.
6. Leyburn-Masham
A primeira parte desta etapa remata na vila de Middleham, unha hora escasa dende Leyburn e tras deixar atrás unha atípica ponte chamada tamén Middleham. Esa ponte salva o río Ure, o cal volverá a ver o peregrino máis adiante unha e outra vez. En efecto, vai ir pegado a el durante media hora, e nunca está de máis recomendar precaución se choveu nos días anteriores. Déixase o Ure para pasar ante as ruínas, certamente elegantes, da famosa abadía de Jervaulx (hai que pagar entrada, importe que se destina íntegro ao mantemento deses altos muros). Despois delas, subida sostida, con pouca pendente, para cruzar un moi agradable bosque identificado como Ellington Firth, para así chegar ao pequeno núcleo de vivendas chamado High Ellington. É boa idea descansar alí para acometer os derradeiros quilómetros da etapa, que remata na localidade de Masham, onde hai todo tipo de servizos ao peregrino.
7. Masham-Ripon
Esta etapa é curta e agás uns poucos metros urbanos ao principio e un anaco de estrada de douscentos metros, toda discorre por camiños de terra ben estreitos. Pura natureza e, loxicamente, moi poucos servizos, así que cómpre levar auga e algo de xantar. Co Ure á vista pero inicialmente a distancia, Masham queda atrás. O río vai ser inseparable compañeiro unha vez máis, en ocasións con sobresaíntes bosques de ribeira que cruza o peregrino durante varios quilómetros. A viliña de North Stainley (ten pub aínda que non xusto na ruta), cando se leva percorrida algo máis da metade da distancia, é o único lugar para repoñer forzas. A partires de aí só se mostran dúas granxas como único sinal de vida humana. Ripon ten unha sobresaínte e antiga catedral na que manda o gótico.
8. Ripon-Aldborough
Para cubrir a seguinte etapa hai dúas posibilidades, segundo o estado de forma de cada peregrino. Unha é tirar directamente a York, pero son 40 km e non todo o mundo está en condicións de percorrelos dun tirón. A segunda posibilidade é, loxicamente, dividila. E aínda así, a primeira parte ten que ser moito máis pequena ca segunda por mor de que non hai logo sitio para pasar a noite. Polo tanto, debe rematar en Aldborough. Practicamente todo o tempo o camiñante ten terra baixo os pes e, por suposto, vaise encontrar co veciño de sempre: o río Ure. O único lugar para repoñer forzas é Roeclife cando se levan máis de dúas horas e media nas pernas. Pásase por debaixo da autovía e éntrase en Boroughbridge. Aldborough dista só un quilómetro.
9. Aldborough-York
O gran campamento romano de Isirum Brigantium é hoxe Aldborough, cunha igrexa posta baixo a protección de St Andrew. O Camiño Inglés pasa xusto antes dela a carón da Battle Cross, monumento erguido como lembranza dunha vitoria bélica. Outra etapa máis admirando o río Ure, que a partires dunha ponte –curiosamente privada e na que hai que pagar peaxe– chamada Aldawark Bridge cambia de nome e convértese en Ouse. En Great Ouseburn destaca a torre ameada da súa igrexa de St. Mary. Veñen despois Linton-on-Ouse (cunha tradicional cabina telefónica convertida en biblioteca) e Newton-on-Ouse. E logo, York, coa súa catedral, o seu castelo e o seu museo viquingo, considerado un dos mellores do mundo.
De toda Inglaterra, Escocia e do norte de Europa descendían os peregrinos que buscaban un porto. Hoxe, a Asociación de Concellos do Camiño Inglés e a Deputación da Coruña colaboran coas asociacións “Friends of Finchale Camino” e a “Confraternity of Saint James” e grupos locais do Reino Unido para promocionar estes tramos e algúns deles xa están identificados e sinalizados.